4 Mayıs 2017 Perşembe

Ueli, We Miss You by Steve House

Hayatını kaybeden bir büyük tırmanıcı hakkında, başka bir büyük tırmanıcının yazdığı şu yazı, öylesine güzel ve tırmanışa, alpinizme dair öylesine saf gerçeklerle dolu ki, Ueli Steck'in ölüm haberini aldığımda, Facebook'ta sadece haberi paylaşabilmiş, -klişeler arasına girmemek için- iki cümle bile olsa laf edememiş, uzun veya kısa bir yorum yapamamıştım. Çünkü kilitlenmiş, sözcükleri toparlayıp, düşüncelerimi dökememiştim.

Düşünmeye devam etmiştim ancak dilimin ucuna gelen her sözcük ve cümle kifayetsiz ve hatta anlamsız kalmıştı. Ne diyebilirdim ki? "Beklenen sonuç" mu? "Su testisi su yolunda kırılır" mı? "Olacağı buydu" mu?  "Çok iyi bir alpinistti" mi? Veya boş klişede iyice uca gidip "Dağcılık dünyası büyük bir starını kaybetti" mi?

Hepsi saçma, eksik ve beylik laf olarak kalıyor ve ben istesem de Ueli Steck hakkında birşey yazamıyordum.

Derken Steve House'un, bence çok güzel yazısına denk geldim. Paylaşmak istedim:

Yazı Steve House'a aittir. Kaynak.


Ueli, We Miss You

by Steve House

_


 “There are dreams which are worth a certain amount of risk.”
–Ueli Steck


Ueli was, and always will be, a leader to me. A visionary who was internally motivated to improve, to forge, to re-test and re-discover himself, over and over again. Ueli wrote a great and profound story with his life and his climbs; he had become a person who knew something about his humanity, his humility, his pride and his ego; he had a certain earned wisdom that is rare in this world. He had so much to teach us. The world is poorer with this too-early-end of his story, we needed to hear what he learned through his alpinism over the next forty years of his life.

When we go into the mountains we don't go there to become rich or famous or good-looking or to have a nice car and a big house. We climb to transform our selves, to come back someone different. And you must want that unknowable, unknown future-self more than you want to be who you are now. Most of us are naturally afraid of change, especially personally, the most deeply terrifying change. But I do believe that once you have done it, once you've been on and returned from these quests, no matter how quixotic they seem in the moment, and you come back different. That is revelatory! Great journeys (of many kinds) reveal profound lessons about ourselves and this universe, an understanding that we are not in fact, static, that we can change, and we can become someone else, someone new, and someone better.

Among the many beauties of alpinism is the fact that there are no significant external motivators. There is no competition, no medals, no prize money. Because it is objectively useless to climb mountains, the magnitude of the personal transformation must be great for us to give so much, including sometimes, our lives.

Climbing mountains has much to teach a person. The rare ones who possess the drive to temper themselves in the forge of climbing at the highest level; those people invariably have much to tell us, to teach us, to share by the end.

People say that Ueli was gifted, that his ability was innate, given. That’s completely wrong. Achieving an Ueli-Steck-level of mastery in climbing is a long-term commitment that requires a consistency that very few people are capable of. What made him that way is, in itself, worth studying, learning from.

Alpinism has the power to expose the timid among us, show them what true courage looks like. Examples hold the seeds of empowerment, and thereby a chance to overcome fear, and in this way live more freely.

Here is what I believe people don't understand about Ueli, and often their own dreams. Ueli took the critical step of understanding the connection between his vision for climbing big mountains and what he did with his life every single day. Consistently. For a long time. Those cumulative daily actions were what made him the visionary that he was, and in our last email correspondence, a mere six weeks ago, he wrote: “I think we are still very far away from the perfect alpinist.”

His was a heroic process, which makes the outcome all the more tragic. He had a vision for what could be accomplished by a fit, technically excellent climber, and he made himself into the man that could accomplish that vision, despite clear risks. That is something to be honored and something to be respected. What immeasurably compounds the tragedy of his death is that his process was nearly complete; he had almost nothing left but the sweet part of life.

I don't believe in the platitudes of “he died doing something he loved”. The fact of death is much bigger than the circumstance of death; that Ueli’s came fast was perhaps a blessing, but that it was violent gives me nightmares. The fact of his life is what we must remember.

When a major figure of climbing like Ueli dies, there is always second-guessing and criticism. In my opinion Ueli came in for more than his fair share of criticism. Most of the criticism, I believe, is rooted in human insecurity. People didn’t believe anyone could do what he did, their own personal fears too overpowering to even allow the possibility of his excellence, of his achievement. Or they believe the risks he assumed were unjustifiable, yet this view is blind to the mastery, often ignorant of the years of apprenticeship. These are judgements made by people whose perspectives are unable to bend, to believe. The loss is to she who can not see the beautiful in the dangerous, in the risk well executed.

And wouldn’t it have been wrong of him, a man who had a clear chance to make himself into the climber he was, wouldn’t it be wrong for him to ignore that knowledge, that intuition? Is it not wrong to allow greatness to rust on a shelf in the name of playing it safe? Yes, and we all would have been poorer for it.

Tragedy is relentless because no amount of heartache, or wishing, no amount of crying and sadness, nothing can bring him back. So what about the risks he took? The very risks that took him away? Taking risk is a judgment, and judgment is, by definition, making decisions, often life and death decisions, with imperfect information. It is not mathematics, it's not 2+2=4, it is imperfect. Whatever happened to cause his fall, we will never know. And I’d argue that it doesn't matter; it’s simply not possible to be right all of the time. It’s not human.

All alpinists know this. Ueli definitely knew it and he lived with it. He climbed with it and he died with it. This doesn't make it right or wrong or good or bad or selfish or benevolent, it simply is what life, and alpinism, is made of.
 
 “You cannot stay on the summit forever; you have to come down again. So why bother in the first place? Just this: What is above knows what is below, but what is below does not know what is above. One climbs, one sees. One descends, one sees no longer, but one has seen. There is an art of conducting oneself in the lower regions by the memory of what one saw higher up. When one can no longer see, one does still know.”
- René Daumal

 
We create this false security around ourselves every day and believe that we're in control of the world and we are all going to live to be 90 and die peacefully, in our sleep, surrounded by loved ones. The world I’ve known is almost always much more unpredictable, much more ruthless, and much more tragic. It is also beautiful and inspiring and we often celebrate beauty and inspiration. But we push away the things we don't like, and we don't like tragedy when it's real, when it’s ours. We prefer fake tragedy, on the stage or a screen.

How do we live, be present, with reality in an inherently tragic world? How do we go out again and climb, or live, make judgments that we know are imperfect and are eventually going to be incorrect? And incorrect at potentially a very high price? We need to admit that the risk exists. And we need to do more to respect and even idolize those people that gave their lives to teach us this hard, horrible, fact. We need to think about them, to remember them, to tell stories about them, to laugh about them, to remember them, because they are here with us, as long as we are here.

I feel lucky to have known Ueli. And the world is better because he lived the way he did. His spark of life was so bright. His vision was so far reaching. In recent years, I found his humility endearing. He was vulnerable with people, something that requires a rare strength and sensitivity. We need people like him, human heroes. We need to be inspired by greatness. We need Ueli to help us deal with our own puny fears. We need him to show us what it really means to live by one’s dreams.

Ueli shaped our community and he shaped the sport of climbing, I believe for the better, by first seeing, and then becoming what is humanly possible. Benevolent leadership by good example feels rare in today’s fractious world. It is something few people ever accomplish. Ueli lived and died as that kind of leader. Thank you Ueli, we can never repay you for living your greatness.


9 Şubat 2017 Perşembe

Uzundere 2017


Yıllar önce Doğubeyazıt'ın bir yerlerinde Tunç (Fındık) ile uzun uzun konuşmuş ve bu bölgede kesinlikle çok güzel buz şelaleleri bulunduğundan emin olduğumuzu söylemiştik. Hayal etmiştik.

O zamanlar, genelde bilinen birkaç fakir oluşum dışında bilinen pek birşey yoktu.

Ardından, Karadeniz bölgesinin sularının, soğuk Doğu Anadolu'ya aktığı aktığı yerlerden biri olan Uzundere ve çevresindeki harika şelaleler bulundu/gün yüzüne çıktı.

İlk çalıştayın yapıldığı yıldan beri, birçok kişisel sebep nedeniyle gitme fırsatım olmadı. Eh, bir de buz bu, sezonu kısa olabiliyor. İlgili zamanda gittin gittin, sonrasında tırmanış yalan olur.

Bu yıl bir şekilde, benim eski saz arkadaşlarımla yolumu düşürdüm oraya. Yıllar önce bu işler için yeni aldığım ve hiç kullanamadığım kramponlarımı ve sadece birkaç kez kayada kullanabildiğim kazmalarımı "hayırladım".

Zaten çok acemisi olduğumuz buz tırmanışı konusunda, bir de sıfır antrenman/kondüsyon durumu eklenince çok rahat tırmanamadım ama yine de çok güzeldi. Bütün bölge ve şelalelere ek olarak -henüz tırmanamamış olsak da- Cevizli Köyü'ndeki şelaleler fantastikti!

Seneye bakalım....




Tortum Gölü


30 Ocak 2017 Pazartesi

Bilekte ağrı

22 Ekim 2016' da Kapadokya Trail 60K'yı koşarken, 19. km de sol ayak bileğimi fena burkmuş ama buna rağmen yarışın kalan 42 km sini bitirebilmiştim.

Çok net hatırlamıyorum tarihi ama 10 gün kadar sonra, tekrar hafif bir koşuya çıkmayı denedim, bileğim ağrıyordu. Daha sonra yine aralar vererek yaptığım her denemede, ağrım vardı. Her ne kadar ağrı azalıyor idiyse de, bugün itibariyle  neredeyse 3,5 ay olacak sürede hiç birşey yapamadım.

Erciyes Üniversitesi'ndeki bir spor hekimini gördüm. Muayene ve yoklama sonrasında (sırasında ben de acı hissetmedim) doktor, hiçbir problem göremediğini ancak kıkırdak lezyonu ihtimali bulunduğunu söyledi ve beni MR'a yöneltti.

Bir hafta sonra çıkan sonuç, kıkırdak üzerinde 6 mm'lik nodüler görüntüden bahsediyordu. Doktor bu sefer sadece parmağıyla o noktaya dokundu ve canım acıdı.

Bunun tedavisi olmadığını (?), birlikte yaşamak zorunda olduğumu, inişlerde acıtacağını söyledi. Lastik bant egzersizi verdi. Bir link.

Havalar berbat burada, halen koşabilmiş değilim. Ancak sakatlanma sonrası geç de olsa hep iyiye gidiş nedeniyle umutsuz da olmak istemiyorum. Havaların açması için biraz daha zaman veriyorum, sonrasında hafiften başlamak istiyorum.

Bu arada, bilegime de yardımcı olur umuduyla yüzmeye başladım. 

Bakalim....   

6 Aralık 2016 Salı

Dawn Wall (VI 5.14d)

Foto: www.rockandice.com

Tommy Caldwell, Kevin Jorgeson 27 Aralik 2014 - 14 Ocak 2015
Adam Ondra 21 Kasim 2016 (8Gun)

http://www.rockandice.com/climbing-news/adam-ondra-dawn-wall-interview

http://www.climbing.com/news/adam-ondra-completes-dawn-wall/

Adventure Riding


Macera motosikleti, macera surusu nedir? Bunun uzerinde degisik ama birbirine cok yakın gorusler vardir elbet ama bu video durumu guzel toparlamis.

17 Ekim 2016 Pazartesi

Kapadokya Trail 2016, 60K

This is not a trail, this is a f**kin' roller coaster! Fantastic!

22.10.2016 tarihinde Kapadokya 60K yarisini kostum.

Oldukca yuksek sayida katilimcinin oldugu organizasyonda hos bir ortam vardi. 60k ve 110k katilimcilari icin , yaris sabah saat 07:00'de basladi.

Kendimce gayet  iyi basladim. 10.5 km deki ilk istasyon olan Ibrahimpasa'ya bir saat gibi vardim. Uchisar'a dogru devam ettim. Ozellikle burada, gercekten roller coaster misali nefis bir hat izliyordu rota. Cok keyif alarak ve oldukca hizli bir sekilde hatti takip ettim. 18,9 km ye geldigimde, bu bahsettigim nefis hat artik bitmis, vadi tabanina inmistim. Ve birden, genel anlamda cok korktugum birsey oldu. Bir sekilde aniden ve hic beklenmedik bir sekilde, sol ayak bilegim kotu sekilde burkuldu ve ben takla atarak -sarampole ucan bir otomobil misali-, hemen oradaki cukura yuvarlandim. Bir an acidan gozlerimin onunden yildizlar gecti. Acim fenaydi.

Bir sure perisan vaziyette oracikta oturdum. Bilegim hafiften sismeye baslamisti bile. Bilmiyorum, belki de 25 yildir, onceki yaptigim sporlarda da muzdarip oldugum ve bir sekilde, bu kirilgan bileklerimle her daim acik oldugum, bu yuzden cok dikkatli olmaya calistigim bir sakatlanma olayiydi bu.

O anda elbette her ihtimal geciyor insanin aklindan. Ama ortaokul yillarinda defter ve kitaplarimin ilk sayfasina yazdigim, cep telefonlari ve bilgisayarlar hayatima girince, acilis mesaji ve masaustu simgesi olarak hep tuttugum kisa yazi geldi gozumun onune. "NEVER GIVE UP!"

Onumde beni bekleyen zorlu bir 42 km olsa da devam edecektim, en azindan artik yuruyemeyecegimi anlayana kadar!

Buraya kadar zihnimde dinleyerek ve soylerek, su sarkiyla gelmistim:
(Lock,Stock and Two Smoking Barrels filminin basinda elemanlar polisten kacarken calar bu :) )


Ancak bundan sonrasini, su replikle gidecegimi yaris bittiginde gorecektim. :) "Aci yok Rocky!"



Evet, yaris yine de bitti. Kapadokya'nin gercekten cok fantastik ortaminda, cok cok guzel bir yaristi. Su anda (hemen ertesi sabah) davul gibi sismis bir bilekle, zor yurur vaziyette bu yaziyi yaziyor olsam da, kosu beni cok tatmin ve mutlu etti. Bitis cizgisini de oglum Noyan ile birlikte gecmek ayrica nefisti.





310 kosucunun basladigi bu yarisi, 8 saat 38 dakikada, genel klasmanda 48, kendi yas grubumda 19. olarak tamamladim. Kendi hedefim demeyeyim ama "umudum", 8 saatte ve daha da guzeli, altinda tamamlamakti. Bilegimi cok erken burkmus olmam ise guzel bir zugurt teselisi oldu. :)





Yarisin "Ultra-Trail World Tour Future" kapsamina alinma nedenini cok iyi anliyorum. Yaris guzel, bolge sihirli!




Sofya Maratonu, 09.10.2016


Sofya'ya seyahat edecegimiz zaman zarfina yakin olunca, firsati kacirmak istemedim. Eh kosuda yeniyim, surekli bir ogrenme, kesfetme devam ediyor. Daha evvel de bir maraton veya yari maraton kosmadigim icin, bu kez bir yari maratona yazilma karari aldim.

Yaris tarihinden dolayi, Sofya`da kalis suremizi iki hafta uzattik. Orada kaldigimiz 4 hafta suresince "kendimce" iyi sayilabilir bir antrenman donemi gecirmeye calistim. Her ne kadar ilk yari maratonumda "iki saatin altina inmeyi" kendime hedef olarak koymus olsam da, durustcesi icimden 1:40 ve 1:50 arasi bir zaman umuyordum.

Yaris oncesi son gune kadar hersey yolundaydi. O sabah muthis bir ishal ile uyandim. Atesim yoktu veya hasta da hissetmiyordum ama vucut guc kaybetmisi. Gun icinde daha da kotulesen hale ek olarak iki kez, her seferinde beser seferlik kusma nobetleri gecirdim. Aksam oldugunda, berbat halde, ertesi gunku aktivitenin yalan oldugu hissiyati ile, fiziksel ve ruhsal olarak yikik vaziyette yataga gittim. Gece boyu uyuyamadim. Kemik ve eklemlerimde, o bilinen hastalik agrilari vardi.

Sabah oldu. Kendimi biraz daha iyi hissediyordum. Aksamki halimi dusununce, sabah boyle hisedecegim aklima gelmezdi. Mucadele etmem gerekiyordu. Tatili uzatmis, bu yarisi beklemis ve bu surede elimden geldigince hazirlik yapmaya calismistim. Yarisa katilmayi ve gerekirse bir "survivor" modunda da olsa bitirmeyi kafaya koydum. Bir acidan, 21 km birsey degildi benim icin, bir sekilde biterdi.

Yaris saati yaklasirken, Sofya Vasil Levski stadyumu onundeki yerimizi aldik. Bizden yarim saat kadar once, 3 km FunRun'cilar, 10 dakika once 10,5 km yariscilari  start aldi. Maratoncular da bizden sonra cikacaklardi.

Yaris basladi ve 1 saat 57 dakikalik suremle ve  kaynayip, yuvarlanan midemle sona erdi. Evet, ilk yari maraton denemem koydugum hedefi tutmustu. Daha iyi elbete olabilirdi ama benim icin tatmin ediciydi.

1061 Nurettin OZCAN 1976 TUR  1:57:44